ما در كتاب « نماز مسافر با وسايل امروزى » « 1 » به گونه‌اى مشروح ، ميزان بودن يك روز راه را با بيش‌ترين وسايل مسافرت بيان كرده‌ايم . سپس در « تبصرة الفقهاء » و « رساله‌ى توضيح المسائل نوين » روشنگرى بيش‌ترى نموده‌ايم كه كلًا سفر بدون خطر و ضرر از گردونه‌ى قصر و افطار بيرون شده است . و در اين‌جا هم با تدبّر بيش‌تر در دو آيه‌ى قصر و افطار اين مبنا را مستحكم‌تر ساخته‌ايم . و بالاخره روايات و نظرات فقيهان و شرع‌مَداران هر اندازه هم زياد و چشمگير باشد ، هرگز در تقابل با قرآن ، نقشى ندارد ، مگر اين‌كه آن‌ها را با قرآن ردّ ، و يا معنا كنيم . در نتيجه امروزه در تمامى كره‌ى زمين و هر جاى ديگر ، هرگز قصر در كيفيت نماز - تا چد رسد به كمّيّتش - و نيز افطارِ روزه در هيچ سفرى وجود ندارد ، مگر ضرورت و اولويتى كه سبب افطار روزه گردد و تنها از كيفيّت نماز بكاهد و ديگر هيچ . اينك با بيانى مكرّر و مختصر ، تصريح مىكنيم كه شرطِ « إنْ خِفْتُم » در قصرِ نماز و « عُسر » در افطار روزه ، هرگز قابل محو يا الحاق نيست كه محوش بر خلاف نصّ قرآن ، و پيوندش نيز ملحق كردنِ ناچيز به چيز است ، و همچنين از نظر كتاب و سنّت هميشه اهمّ بر مهمّ مقدّم

--> ( 1 ) - / كتاب مذكور براى برخى از مراجع شيعه چون آيت‌اللَّه خمينى ، آيةاللَّه خويى ، آيةاللَّه‌حكيم و آيةاللَّه شاهرودى و . . . در ساليان دهه‌ى 50 و 60 ارسال شد و پاسخى بر ردّ آن دريافت نگرديد و همچنين رساله‌ى « الفقهاء بين الكتاب السَّنة » كه حاوى يك‌صد حكم فقهى از احكام مهجور قرآنى به انضمام حكم نماز و روزه‌ى مسافر مىباشد ، به همراه نامه‌ى درخواست نقد پيرامون آن ، در اوايل دهه‌ى 80 ، به سال 1373 ه ش براى بيش از يكصد و بيست نفر از علماى اسلام ارسال گرديد و اكنون قريب به هفت سال است كه همه‌ى آنان سكوت كرده‌اند